Gözlerini kapadı, çocukluğunu hayal etti. Babasının soğuk yüzünü, tabutunun ardından nasıl bakakaldığını hatırladı. Babası yağmurlu bir sonbahar akşamı dostların omuzlarında gitmiş ve bir daha küçük gecekondularına geri dönmemişti. Annesi mektep medrese görmemiş olabilirdi; ama onu dünyalara değişmezdi. Onda sarsılmaz bir kuvvet, yıkılmaz bir iman vardı. Babasının ölümünden sonra olağanüstü bir fedakârlık göstermiş; yememiş yedirmiş, giymemiş giydirmiş, kendisini her şeye rağmen okutmuştu. Onun hakkını ödemesi elbette mümkün değildi.
Titreyen elleriyle ıslanan yanaklarını sildi, derin bir nefes aldı. Gözlerini, çok sevdiği bu ülkenin engin semalarına dikti. Derin bir maviliğin ortasında, ötelere doğru akan bulutlara; güneşin yanan bağrına doğru -belli bir düzen içinde- sefer eyleyen kuşlara baktı. Tekrar gözlerini kapattı. İnce narin avuçlarını açtı, başını kalbine yaklaştırdı. Garipliğini, acizliğini iliklerine kadar hissederek Rabb’ine dua ve niyazda bulundu: “Ya Rabbi! Kalblere yerleştirdiğin muhabbet, âlemlere sevgili kıldığın Muhammed (sas) hürmetine… Gecelerde duaya duran dostların, huzurunda damla damla eriyen hasların hürmetine… Bana ve benim gibilere güç ve kuvvet ver. Bize, sen sahip çık Rabb’im! Sen sahip çıkarsan, gariplerini kimse yıkamaz. Aklımızı, kalbimizi, ruhumuzu muhabbetinle doldur. Bizi bu dünyadan ayrılırken arkasında bir tane bile kırgın gönül bırakmayan muhabbet fedailerinden eyle. Ey gariplerin Rabbi, Sen çok büyüksün!” duasını ettikten sonra derin düşüncelere daldı. (daha&helliip;)