Eski medeniyetimiz irfanlı ve faziletli bir “sükût” medeniyeti idi. Boşa konuşulmaz, her tarakta bezi olan, her konuya bir hazır hutbesi bulunan, şakayı abartıp malayani şeylerle uğraşanlar kınanırdı. Ama bu özelliklerin çoğu bugün “genel kültür” olarak övünme vesilesi.
Söz insanın terazisidir. Fazlası ziyan, azı kardır.
Az konuşan kınanmaz, üstelik itibarı çok olur.
Şaka, alay ve boş konuşmak, bela yol açar.
Çok konuşmak dostluğu bozar, lüzumsuz konuşmak ayıpları açar, acı söyleyenden dostlar kaçar.
Eğer kalbde darlık ve üzüntü. vücutta bitkinlik ve halsizlik, rızıkta eksiklik ve bereketsizlik olursa, bunun boş ve yersiz konuşmalardan meydana geldiği bilinmelidir’ (daha&helliip;)
