Karadeniz Sanatçıları

Comments

“Karadeniz Sanatçıları” için 35 yanıt

1. 

   Eki 12, 2011

   sinem

   çok işime yaradı saolun

   Yanıtla
2. 

   Nis 28, 2012

   Hüseyin Deryal

   Cemal KAYGUSUZ karadeniz sanatçısı değilmi?

   Yanıtla
   1. 

      Tem 14, 2012

      Emrehan

      bireysel araştırma ile ismi aklımıza gelen sanatçılar yazdık sizlerle bu sayıyı daha ileriye taşıyacağız inşallah, bilgi için teşekkürler

      Yanıtla
3. 

   Tem 12, 2012

   mindarlee

   hüseyin cendeoğlu gibi bi usta nasıl unutulur.

   Yanıtla
   1. 

      Tem 14, 2012

      Emrehan

      bilgi için teşekkürler

      Yanıtla
4. 

   Eyl 12, 2012

   moxti

   emre pehlivanlar

   Yanıtla
5. 

   Eki 1, 2012

   mertcan

   karadenız sanatcıları lıstenızde .(MEHMET YILMAZ)nasıl unuttunuz ..o ısmınde orda olması gerekıyotu.sanırın gozden kactı.eklenırse memnun olurum.ay alır yucelere-yabancı-şaşkun-silmedim silemedim gıbı klıplerı ve sevılen bı sanatcı ..eksık bılgı vardı soylıyeyım tetım.saygılar……..

   Yanıtla
6. 

   Oca 3, 2013

   osman tutuk

   İbrahim Çolakoğlu – Solist
   Mesut Kurt – Enstrüman (Kemençe)
   Ömer Parlak – Enstrüman (Kaval)

   Yanıtla
7. 

   Şub 10, 2013

   defne varol

   TOLGA GENÇ ‘ DE var onuda unutmuşsunuz!!

   Yanıtla
8. 

   Kas 11, 2013

   Ali Bayram

   Çayan Hüseyin ( Karadenizin İbrahim tatlıses’ini nasıl unutursunuz!)
   Muhammet Yamaç

   Yanıtla
9. 

   Oca 2, 2014

   DASDASDASD

   188 Piçoğlu Osman asdA:SDA:SD:ASD:: :D:D: D:D: 😀

   Yanıtla
10. 

    Şub 2, 2014

    Ergün

    // sadi yaver ataman’ın “karadeniz kemençesinin usta sanatçılarından biri idi, hatta gelmiş geçmiş kemençecilerin en ustasıdır diyenler de vardır” diye söz ettiği picoğlu osman, 1901 yılında doğu karadeniz’in bir kıyı kasabası olan görele’nin daylı köyünde doğdu. daylı köyü, şair-yazar hasan âli yücel’in dedesi posta ve telgraf nazırı hasan âlî efendi’nin de köyüdür. babası gökçeoğulları’ndan ismail efendi, annesi cındıkoğulları’ndan esma hanım’dır. kaynak kişilerin ifadesine göre “etine dolgun, orta boylu, başından şapka eksik olmayan” birisiydi.

    daylı köyü türkistan horasanı’ndan yola çıkan “türkmen muhacereti” sırasında “yurt tutulan” yerleşim yerlerinin içindedir. buraları yurt tutanlar başta çepniler olmak üzere diğer türkmen boylarıdır. giresun, tirebolu, görele ve vakfıkebir’e yerleşen bu türkmenler beraberinde “kemençe”lerini ve ozanlık geleneğini de getirdiler. konar-göçer hayat tarzından yerleşik hayata geçtiklerinde de yanlarından ayırmadıkları kemençeleri, günlük hayatlarında, düğün-derneklerinde, horonlarında, 400 yıldan fazla bir sürede “otçu göçü” denilen ve bayram olarak nitelenen yaylaya çıkışlarında kendilerine eşlik etti.

    işte, picoğlu osman, yöre kültürünü özellikle kemençe ile ifade eden böyle bir ortamda doğdu. bulunduğu ortam nedeniyle küçük yaşlardan itibaren kemençe ile tanıştı. babası da kemençe çalardı. sonrasında “karaman” lâkabı ile tanınan halil kodalak’ı usta belledi. karaman, askerliği sırasında istanbul’da sarayda, radyoda sanatını icra eden, burada öğrendiği “cezayir havası”nı görele’ye taşıyan usta bir sanatçıdır. hatta kendisine bir kızgınlığın ifadesi olarak lâkap takan ustadır.

    çok abartılı da olsa sözel kaynaklara göre gökçeoğlu osman’a ustası karaman halil ağa bütün gaydeleri/havaları öğretmiştir. ama kimilerine göre “tuzcuoğlu havası”nı, kimilerine göre de “kıtırık havası”nı öğretmemiştir. bir gün, osman bir köprünün altında saklanır, yanındakiler karaman’a tuzcuoğlu’nu çaldırırlar, “gaydeyi kapan” osman köprünün altından kendisinden esirgediği havayı çalarak çıkar. buna kızan karaman, osman’ı kovar ve peşinden silah atmaya kalkar ve bir taraftan da “ulan ben sana her gaydeyi öğrettim. bunu da mı çalacaktın, piçoğlu piç” diye bağırır. ama, aynı karaman, picoğlu osman öldükten sonra daylı’da bir düğün sırasında picoğlu’nun evinin önünden geçerken çalgıları susturacak ve hıçkıra hıçkıra ağlayacaktır… geçmişte kızgınlığını dile getiren karaman, onu ne kadar sevdiğini de göstermiş oluyordu…

    bir diğer söylentiye göre de osman’ın babasına “senin uşak kemençe çalıyor” dediklerinde babası ismail efendi gülerek “o benden değil” diye espri yapar. işte, osman’ın picoğlu lâkabı almasının hikâyesi… bundan sonra osman’ın lâkabı “picoğlu” olarak kalır ve bu lâkap gökçeoğlu osman tarafından da benimsenir.

    bu “picoğlu” lâkabını okuduğu plakta türküleri takdim ederken ve bazı türkülerinde kendisi de dile getirir.

    karşıda komar foli
    doli yağıyor doli
    sarılsın boğazına
    kemençeci picoğli

    “picoğlu” lâkabı ile ünlenen gökçeoğlu osman, kemençe çalmadaki ustalığı, yöre tavrına olan hâkimiyeti onun doğu karadeniz’de, yurdun hemen her köşesinde tanınmasına vesile olur. yöredeki hemen bütün düğünlerde, “otçu göçü”nde, yaylalarda, derneklerde aranılan bir kemençeci olur. komşu kazalardaki eşraf düğünlerine özellikle davet edilir, burada kendisine çok hürmet gösterilirdi…

    atatürk’ün 1924 yılındaki ilk trabzon gezisinde orada askerlik görevini yapmakta olan picoğlu, atatürk’ün huzurunda kemençe çalar. atatürk tarafından “bu delikanlıyı iyi saklayın, büyük bir sanat dehası” sözleri ile övülür.

    1937’de derleme için giresun’a gelen muzaffer sarısözen’le tanışır ve ankara’ya gelmesi için davet alır. ankara’ya giden picoğlu osman, orada üç ay kadar kalır ve programa katılır. kendisinden türkü tespit edilir. kısa süre de olsa radyoda çalması çok önemlidir. diğer usta kemençecilerin on yıl kadar sonra radyoya girmesi picoğlu osman’ın ustalığına bir işarettir.

    picoğlu osman’ın repertuarı önemli ölçüde anonim türkü ve kendisinin üzerine söz döşediği türkülerden ve oyun havalarından, ağıtlardan oluşmuştur. plağa okuduğu türkülerde yöresinin sosyal olaylarına ilgi duymuş, bu sosyal olaylar üzerine yakılan veya kendi döşediği türkülere yer vermeyi ihmal etmemiştir. ayrıca, medeni cesaret sahibidir. çekincesi yoktur. trabzon iskele kâhyası karaosmanoğlu yahya’nın ve giresun/piraziz’den eşref bey’in vurulması üzerine çıkan ağıtları tek parti döneminde plağa okumaktan çekinmemiştir.

    ittihatçıların önemli isimlerinden yahya kâhya, beraberinde misafiri sivas sanayi mektebi mızıka muallimi izzet bey, şoförü ve uşağı olduğu halde akşamüzeri soğuksu’ya giderken pusu kuran üç kişi tarafından 3 temmuz 1922’de suikasta uğramıştı. yahya kâhya’nın ölümü halk üzerinde derin bir üzüntü yaratmış ve günümüze kadar gelen bir ağıt ortaya çıkmıştır. picoğlu osman bu ağıtı 1942’de “trabzon iskele kâhya şarkısı” adıyla taş plağa okumuştur. ağıtta geçen “makine” sözü otomobili ifade etmektedir. “asker vurdu beni yaram sızılar” dizesi ise halkın suikastı tümen kumandanı sami sabit bey’den ve kazım karabekir paşa’dan bilmeleriydi. hâlbuki yahya kâhya siyasî çekişmeler nedeniyle ismail hakkı [tekçe] bey tarafından vurulmuştu.

    picoğlu osman’ın plağa okuduğu ve halkın üzüntüsüne sebep olan bir olay da giresun’da gedikalizâde eşref bey’in 1933’te muhasebecisi hakkı tarafından vurulmasıdır. bu olay üzerine “giresun üstünde vapur bağırıyor…” dizesiyle başlayan ağıtı “giresun eşref bey şarkısı” adıyla plağa okumuştur. ağıtı bütün giresun’a mal etmek için de piraziz’de “gedikalizadeler/tiralizadeler”i ifade eden “abdal beyleri” yerine “giresun beyleri/gençleri” demeyi tercih etmiştir.
    romiko/giresun milli şarkısı’nda ismet inönü’ye de söz atar:

    oy duman kara duman
    yol ver güneşi yansın
    emir ver ismet paşa
    seven seveni alsın

    kaynak kişi olan picoğlu osman’dan bazı türküler derlenmiştir. 1 ağustos 1943’te yapılan bu derleme sırasında kendisinden “kâhya, tulum havası, naciyem, kol oyunu, metelik-kolbastı, gelin ağlatma, ören havası: dizgine deresi, durnalar” adlı parçalar alınmıştır. doğu karadeniz coğrafyasında yer alan trabzon, akçaabat, hemşin, batum, tonya gibi yerlerden kaynak kişilerden aldığı türküleri/oyun havalarını çalmış/söylemiştir.

    şebinkarahisar’dan uzun hava örneklerinden tamzara’yı bugüne kadar içtenlikle okuyan başka bir sanatçı olmamıştır. bu uzun havadaki bir dörtlük, belki de picoğlu osman’la özleşmiştir:

    ölürsem başucumda,
    söyleyin tamzara’yı
    yâr gelince gösterin
    sinemdeki yarayı

    picoğlu osman, “usta-çırak ilişkileri” işinde sanatını geliştirmiş, içinde doğup büyüdüğü toplumun neşesi, sözcüsü olmuştur. sanatında ustalığı nedeniyle o hiçbir zaman “çalgıcı” olarak görülmemiştir. o, “osman efendi”dir. bunu, âşıklık geleneğinde olduğu gibi irticali/doğaçlama söylediği “atma türkü”lerle her zaman göstermiştir. eski kemençecilerde atma türkü ustalığının bir işaretidir. bugünkü genç kuşak kemençeciler bu yetenekten yoksundurlar. usta kemençeci, bulunduğu ortamda bütün isteklerini atma türkü atarak dile getirir. bu özellik picoğlu osman’a ayrı bir saygınlık kazandırmıştır. bu ustalığına örnek vermek gerekirse;

    tirebolu’nun ede köyünde düğünü dağıtmaya gelen jandarmaya

    “yüksek dağın başında,
    dil veriyor serçeler
    ne has horon tepiyor,
    yaşasın edeliler

    yüksek dağın başında,
    eğil fidanım eğil
    uşak horonu bozman,
    candarma bi-şi değil”

    diye türkü atması, bunu jandarmanın anlayışla karşılaması; espiye’nin bir köyünde düğünde çıkan kavgada “şapka”sını kaybetmesi, bunu soranlara;

    espiye’nin üstünde
    bulutlar dönüyordu
    siz şapka soruyonuz
    el beni vuruyordu

    diyerek cevap vermesi hâlâ unutulmamıştır.

    picoğlu osman, taş plaklara “tamzara havası, giresun eşref bey şarkısı, trabzon kâhya şarkısı, fadime, romiko, sıksara horon havası, trabzon ören havası, giresun karşılaması, hemşin/tulum zurna, korsobon rum havası, tonya lâz havası, büyük liman havası, kilise kapısı/lâz havası, akçaabat lâz havası, maçka lâz havası, tepeler/batum lâz havası” adlı parçaları okudu.

    picoğlu osman, ilk evliliğini havva hanım’la, ikinci evliliğini gülsüm hanım’la yapmıştır. ilk evliliğinden üç kız, iki oğlu olmuştur.

    son yıllarda siroz hastalığına yakalanır. son kez tedavi için istanbul’a gitmeye karar verir. fırtınalı bir hava olmasına rağmen geminin görele’ye uğraması sağlanır. alınan tek yolcu picoğlu osman’dır. çünkü, karadeniz seferi yapan bütün gemi süvarileri kendisini tanırlar ve saygı duyarlardı. gemi süvarisi deli bahtiyar, iskeleyi indirerek picoğlu osman’ı alarak birinci mevkie çıkarır. gemi, zonguldak üzerinde iken bu usta sanatçı son nefesini verir. tarih, 31 mayıs 1946’dır. süvari deli bahtiyar, cenazeyi istanbul’a getirir ve göreleli hemşerilerine teslim eder. kasımpaşa-kulaksız mezarlığı’nda 4 haziran 1946’da büyük bir katılımla toprağa verilir.

    mezarına imla yanlışları ile dolu bir de mezar taşı yaptırılır. yıllar sonra, 2005’te bayrampaşa giresunlular derneği, bu usta sanatçılarını unutmazlar ve bir vefa örneği göstererek mezarını yeniden yaptırırlar. kemençe motifinin yer aldığı mezar taşına da ölmeden önce söylediği nakledilen şu dörtlük yazdırılır:

    kestim parmacığımı
    kanım akıyor kanım
    zonguldak’ın üstünde
    canım çıkıyor canım //

    kaynak: odeon müzik

    Yanıtla
11. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Onur şanlı da unutulmuş

    Yanıtla
12. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Ahmet Akyüz de

    Yanıtla
13. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Mustafa dural da lutfen

    Yanıtla
14. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Gökhan aydın

    Yanıtla
15. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Ismail güler

    Yanıtla
16. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Coşkun Öztürk

    Yanıtla
17. 

    Haz 11, 2014

    engin

    Apolas lermi yi nasil kacirdiz helal olsun

    Yanıtla
    1. 

       Haz 11, 2014

       altuna

       Bende sizinle ayni fikirdeyim unutmalari çok kötü olur

       Yanıtla
18. 

    Nis 21, 2015

    belgin

    yeni nesilden en begendigim ALİ YILDIRIMHAN GEREK DURUŞUYLA GEREK SANATIYLA BAŞARILAR DİLİYORUM KENDİSİNE

    Yanıtla
19. 

    Tem 12, 2015

    Selim gürel

    Yeşim Civelek, i unutmuşsunuz

    Yanıtla
20. 

    Tem 12, 2015

    Selim gürel

    Erkan Yeşilyurt, dua yazınız

    Yanıtla
21. 

    Tem 16, 2015

    selim gürel

    ali gedik, ali baran, aydın güner, aydoğan topal, aytekin ataş, ercan kazdal, ekin uzunlar, ercan topaloğlu, ağasarlı zulfiye, hayalhan, hasan yavuz, hayati daştan, hamit çakıcı, hüseyin erbaş, hikmet akçiçek, hacı kahveci, ismail cumhur, ihsan aydın, irfan kayacı, kıymet kurt, koliva, kurtuluş eyibil, mete şahin, resul sarıkoç, ragıp altuntaş, ramazan güney, ömer parlak, necmi değirmenci, nevin korkmaz, kenan ustases, tolga genç, tanju topal, yeşim civelek ve erkan yeşilyurt bunlarıda yazarsanız memnun olurum. gönderen selim gürel

    Yanıtla
22. 

    Tem 16, 2015

    selim gürel

    volkan arslan, yaylacı, serkan özer, sedat keskin, serkan aydın, orhan yaşar, murat aksoy, mustafa akbaş, muzafer altuntaş, muharrem sarı, murat kumaş, murat köse, resul dindar, kara davut, niyazi koyuncu, murat aksoy, yaaylac ve ali şaş, usame veya usame ismail, hikmet akçiçek, ve cesi şeker kız bunlarıda yazarsanız sevinirim. gönderen selim gürel

    Yanıtla
23. 

    Tem 16, 2015

    selim gürel

    elifçe bunuda yazınız

    Yanıtla
24. 

    Tem 16, 2015

    selim gürel

    temel kandemir bunuda yazınız.

    Yanıtla
25. 

    Tem 16, 2015

    selim gürel

    tanju alev yazarmısınız

    Yanıtla
26. 

    Tem 16, 2015

    selim gürel

    ismail arıcan

    Yanıtla
27. 

    Tem 17, 2015

    selim gürel

    ali fırtına, salih yılmaz, yaşar kurt, mustafa gökay ferah,

    Yanıtla
28. 

    Tem 18, 2015

    selim gürel

    neslişah, nesrin kopuz, orapa, tanju alev, salih yılmaz, atalay, ali fırtına, ali baran, filiz yıldırım bunlarıda yazarsanız sevinirim.bunlarda karadeniz sanatçılarıdır.

    Yanıtla
29. 

    Eki 5, 2016

    ahmet keçeci

    selam aradıgım sanatcıyı sizin sayenizde buldum teşekkür eder.

    Saygılarımı sunarım.

    Yanıtla
30. 

    Mar 23, 2018

    karadeniz

    liste için teşekkürler

    Yanıtla
31. 

    Nis 25, 2020

    Yunus

    İsmail okumuş vardi . Kasetleri vardı

    Yanıtla
32. 

    Mar 22, 2022

    Mustafa

    Elin Can vayiç’i kesin ekleyiniz bide isimlerin yanına fotoğraf koyabilirsiniz

    Yanıtla

Bu site istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.