Eşitlik güzel midir?? konusunda bir anket yapsanız, umarım, çoğu kimse sorunuzu tuhaf karşılayacak, ?bunun da sözü mü olur?? diyecektir. Ama, meseleye dikkatle yaklaşsalar ibretle görürler ki, hemen bütün güzelliklerin kaynağında ?eşit olmamak? yatar. (daha&helliip;)
Hata, kusur, noksan, kötülük ve benzeri şeyleri aramaya sıra geldiğinde, asla uzaklara gitmemeliyiz. Sorgulamalarımız bu yanda, beri tarafta kalmalı. Soruları ve suçlamaları kendimize yöneltmeliyiz. Nefsimizin karnında, dünyanın dalgalı denizinde, zamanın zifirî karanlığında çaresizken,Yunus Âleyhisselâm’ın ardına düşmekten başka çaremiz yok. Bir Yunus istiğfarı ile, başkalarını değil yalnız kendimizi ‘zalimlerden olmuş’ bilmeliyiz. Yusuf’un (as) çile kuyusuna insek de, zindanına düşsek de, “nefsim muhakkak kötülüğü ister; Rabbim merhamet ederse başka” demekten ötesi yok. Diğerlerinden önce kendimizi musibeti hazırlayan cinayette pay sahibi görmeliyiz. ‘Onlar’dan önce, ‘bizim’ tarafta cinayetin izlerini sürmeliyiz. Diğerlerinin cinayetlerini kendilerine bırakmalı ve biz kendimizi de hatalı bilmeliyiz. Kendimizde, kendi tarafımızda düzeltilecek şeyler bulmalıyız. (daha&helliip;)
‘Şikayetinizi bizimle,memnuniyetinizi dostlarınızla paylaşın.’
Lokantadan hesabı ödeyip çıkmak üzereyken duvardaki yazı dikkatini çekti. Özenle kaleme alınıp çerçevelenmiş bir sözdü bu. “Şikayetinizi bizimle, memnuniyetinizi dostlarınızla paylaşın.”
Kasada parayı öderken etrafa şöyle bir göz gezdirdi. Salon gayet güzel dekore edilmişti. Masalar hazır ve muntazamdı.Temizlik, düzen, hizmet yerinde diye düşündü. Karnını bir güzel doyuran müşteriler bu hizmetin bedelini ödemek durumundaydılar haliyle. Ancak bu maddi bedelin yanısıra dikkate alınması gereken önemli bir husus daha vardı: “Müşteri memnuniyeti.”
“Çocuk yapmayı düşünüyor musunuz?”
Sanki, düşünmediği halde bile, zaman zaman anne ve baba olmuyor mu insanlar?
Çok zaman düşünmemeyi sürdürerek, çocuklarını ziyan etmiyor mu aileler, toplumlar?
Sonra, düşünüyor ama çocuk sahibi olamıyorlar.
Sahi, onlar ne yapacak?
Çocuk…
Yapmak…
Düşünmek… (daha&helliip;)
DOĞADA Kİ SAF HALİYLE kullanılan bitkisel ilaçları ‘kocakarı ilacı’ diyerek toptan reddetmek, bugün adına farmakoloji dediğimiz bilim dalının asırlar süren gelişim sürecini görmemezlikten gelmek olur. Kullandığımız ilaçlar bitkilerden, terkip edildiğine göre, yeryüzü için ‘büyük bir eczane’ tabirini kullanabiliriz. Ancak, ‘bitkisel tedavi en iyi tedavidir ve tabii olduğu için hiçbir yan tesiri de yoktur’ demek ve bitkisel ilaçlara medikal tedavi gibi, sistematik bir süreç ve kontrol gerektiren bir sonuç için, yüzdeyüz güvenmek de, farmakoloji biliminin, şu an bulunduğu konumunu yok saymak demektir.
Eczanelerden alarak kullandığımız, farmakolojik ilaçların, hafif bir baş ağrısından tutun da, tedavi etmesi için kullanılan hastalıktan daha kötüsüne sebep olabilecek kadar ileri dereceye varabilen yan tesirleri, fiyatlarının pahalılığı, doktora ulaşma ve tedavi hizmetlerinden faydalanmanın kısıtlılığı gibi sebepler, insanları doğal tedavi yöntemlerine yöneltiyor. Doğal beslenme, doğal tedavi, yapaylığın alabildiğine yaşamlarımıza girdiği ve bizzat bu yaşam tarzının bir çok hastalığa sebeb olduğu bir çağın insanları olarak, nimetlerin saf haline özlem duymamız son derece anlaşılır ve haklı bir tepki. Ancak, doğal olarak gördüğümüz ilaçların doğallıkları, bazı problemleri beraberinde getirmiyor da değil. (daha&helliip;)
ALLAH BUYURDU: “Rahmetim herşeyi kuşatsın.”
Ve bardaktan boşanırcasına yağdı rahmet yeryüzüne.
Ezelî ve sınırsız rahmetin bir parıltısı, dağları ve denizleri kuşattı.
Annelerin ve babaların yüreğine aktı, sinelerinden fışkırdı.
Yavru kuşlar ve yavru balinalar beraberce beslendiler o pınardan. Okyanuslar ve karalar o rahmetin neş’esiyle şenlendi. Yumurtalar o neş’eyle çatladı, memeler o neş’eyle dolup dolup boşaldı.
Anne ayı ve baba penguen, o neş’eyle yemek yemeyi unuttu. Üç ay boyunca biri yumurtayı beklerken, diğeri yavrusunu emzirdi. Baba balık, ağzındaki yumurtaların başına birşey gelmesin diye 80 gün boyunca aç dolaştı.
Hepsi de yalnız rahmetle beslendiler. (daha&helliip;)
Sevgi, insan ruhuna takılan binlerce histen bir tanesi. İnsan, bedenindeki her organı yerli yerinde kullanmakla sıhhate kavuştuğu ve ondan en verimli şekilde faydalandığı gibi, ruhunun bütün sermayesini de yine en güzel şekilde kullanmakla huzura ve saadete kavuşabilir.
Buna göre, insan ruhunda önemli bir yeri olan sevgi hissinin de yerinde kullanılması gerekir.
Sevmek insanın yaratılışında vardır.
“Fıtrat-ı insaniyede cemale karşı muhabbet, kemale karşı meftuniyet, ihsana karşı perestiş vardır.” (daha&helliip;)